ایران زیر بمباران اسرائیل و ایالات متحده قرار گرفته است. در پاسخ، ایران به اسرائیل و همچنین به برخی از پادشاهیهای خلیج فارس از جمله عربستان سعودی، بحرین، قطر و دبی حمله میکند. در همین حال، جنوب لبنان و شهر بیروت نیز هدف بمبارانهای اسرائیل قرار گرفتهاند. با آغاز جنگ علیه ایران، ترامپ و نتانیاهو کل منطقه را در آتش جنگ فرو بردهاند.
ایالات متحده و اسرائیل جنگی تازه را آغاز کردهاند که پیامدهای آن کاملا غیرقابل پیشبینی است. تاکنون صدها نفر در ایران جان خود را از دست دادهاند؛ در میان آنان حدود صد دختر دانشآموز که در اثر انفجار مدرسهشان کشته شدند. این سیاست جنگطلبانه چند قربانی دیگر خواهد گرفت؟ و چند اسرائیلی دیگر نیز بهای آن را خواهند پرداخت؟
ما پیشتر نیز دیدهایم که دولتهای اسرائیل و آمریکا در نوار غزه چگونه عمل کردند. ارتش اسرائیل نزدیک به دو سال به ویرانی و کشتار ادامه داد و حدود هفتاد هزار مرد، زن و کودک را به قتل رساند. اینها آتشافروزان جنگ و مسئولان این کشتارها هستند.
بسیاری از ایرانیان از مرگ کسانی که آنها را سرکوب و شکنجه کرده بودند خوشحال شدند؛ از جمله مرگ علی خامنهای که در ساعات نخست جنگ کشته شد. چنین احساسی قابل درک است. اما کسانی که ادعا میکنند این جنگ قرار است مردم را از یک رژیم منفور «آزاد» کند، واقعیت را تحریف میکنند.
کسانی که شهرها و مردم را بمباران میکنند، هرگز آزادیبخش نیستند. ایالات متحده در عراق، افغانستان یا سوریه چنین نقشی نداشت. ارتش فرانسه نیز در لیبی و مالی به نام آزادی عمل نکرد. هدف آنها هرگز دفاع از مردم نبوده است؛ بلکه تحمیل منافع و سلطه خود بوده است.
ایالات متحده میخواهد در ایران حکومتی مطیع و وابسته به خود برقرار کند؛ همانگونه که در بسیاری از نقاط جهان تلاش کرده چنین کند از آمریکای لاتین گرفته تا کشورهایی مانند کوبا و ونزوئلا. در اوکراین نیز سیاستهای قدرتهای بزرگ به جنگ با روسیه انجامید.
این جنگ «پیشگیرانه» نیست. بلکه حلقهای دیگر در زنجیره درگیریهایی است که جهان را به سوی یک جنگ گستردهتر سوق میدهد. رهبران کشورهای اروپایی نیز در این روند بیتقصیر نیستند. برای مثال، مکرون همراه با مرتس و استارمر آمادگی خود را برای کمک به ترامپ و نتانیاهو در «اقدامات دفاعی» علیه ایران اعلام کرده است گویی این ایران بوده که جنگ را آغاز کرده است.
چین در حال حاضر تلاش کرده از درگیریهایی که امپریالیسم آمریکا برای حفظ سلطه جهانی خود به راه انداخته فاصله بگیرد. اما دیر یا زود این کشور نیز ممکن است به طور مستقیم در این کشمکشها کشیده شود.
تا زمانی که سرنوشت جهان در دست گروههایی از سیاستمداران و قدرتمدارانی باشد که برای حفظ منافع ثروتمندان حاضرند هر کاری انجام دهند، جنگ همچنان افق پیش روی بشریت خواهد بود. این وضعیت چیزی جز جنونی مرگبار و اتلافی هولناک از جان انسانها نیست.
در حالی که بشریت به سطحی بیسابقه از پیشرفت علمی و فنی رسیده است، جهان به سوی ویرانی پیش میرود. ما در سال ۲۰۲۶ زندگی میکنیم؛ زمانی که ثروت و امکانات تولیدی بیش از هر زمان دیگری در تاریخ بشر وجود دارد. هرگز ابزارهای فنی و دانش بشری تا این اندازه توانایی پاسخ دادن به نیازهای مردم را نداشتهاند. پیشرفتهای علمی به انسانها امکان میدهد فراتر از مرزها و اقیانوسها با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، همکاری کنند و دانش خود را به اشتراک بگذارند. با این حال، آنچه در برابر ما قرار دارد جنگی پس از جنگ دیگر، ویرانی پس از ویرانی و قربانیانی بیشمار است.
ما را به سوی یک جنگ فراگیر سوق میدهند؛ زیرا در بسیاری از کشورها، کسانی که قدرت را در دست دارند در رقابت برای انباشت ثروت و سود بیشتر کور شدهاند. مسئله همواره دفاع از منافع گروه کوچکی از ثروتمندان است که ثروت خود را بر پایه استثمار کارگران بنا کردهاند.
ماهها و حتی سالهاست که نشانههای نزدیک شدن جنگ دیده میشود. بسیاری از کشورها با سرعت در حال افزایش بودجه نظامی و تقویت زرادخانههای خود هستند. تسلیحاتی که انباشته میشود از نظر قدرت و فناوری در تاریخ بشر بیسابقه است. همزمان تبلیغات جنگی، ملیگرایی افراطی و نظامیسازی جامعه در بسیاری از کشورها در حال گسترش است. و میدانیم که در نهایت این فرزندان طبقات کارگر هستند که به خط مقدم جنگ فرستاده میشوند و بهای آن را میپردازند.
امروز بسیاری احساس میکنند که جلوگیری از این روند دشوار است. این یک تراژدی است؛ زیرا تنها نیرویی که میتواند در برابر این مسیر بایستد، طبقه کارگر در سراسر جهان است. اگر این نیرو دوباره سازمان یابد، به قدرت خود آگاه شود و طبقهای را که جنگ و استثمار را بر جهان تحمیل کرده از قدرت کنار بزند، میتوان جلوی این فاجعه را گرفت.از همین رو ضروری است که کارگران برای سازماندهی خود علیه نظام سرمایهداریای که آینده بشریت را به خطر انداخته تلاش کنند. این نظام دیگر شایستگی اداره جامعه را ندارد. کارگران باید سرنوشت خود را به دست بگیرند و خودشان جامعه را اداره کنند. هرچه زودتر، بهتر.
Nathalie ARTHAUD
02/03/2026